سپاس معلمم

ای معلم تو را سپاس.ای آغاز بی پایان ، ای وجود تو بی کران ، تو را سپاس. ای والا مقام ، ای فراتر از کلام ، تو را سپاس.ای که همچون باران بر کویر خشک اندیشه ام باریدی ، سپاست میگویم .

تو را به اندازه تمام مهربانی هایت سپاس می گویم . ای نجات بخش آدمیان از ظلمت جهل و نادانی ، ای لبخندت امید زندگی و غضبت مانع گمراهی ، تو را سپاس میگویم.

این تویی که با دستان پر عطوفتت گلهای علم و ایمان را در گلستان وجودم می پرورانی و شهد شیرین دانش را به کام تشنگان می ریزی . پس تو را ای معلم به وسعت نامت سپاس میگویم ، همان نامی که چهار حرف بیشتر ندارد اما کشیدن هر حرف و صدایش زمانی به  وسعت تاریخ نیاز دارد…

  •  منتشر شده در: اردیبهشت ۱۱, ۱۳۹۵
  •  توسط: مدیر سایت
  •  دیدگاه ها: بدون دیدگاه

دیدگاه ها